Hej, jestem Paulina. Dla Was Arta.
I tak, jestem trochę odklejona.
Arta w Artà
Tak to się zaczęło z moim imieniem.
Paulina Marta. Z tego zrobiła się Pola Marta, potem polam.arta, a na końcu po prostu Arta.
Nie skończyłam szkoły krawieckiej. Wszystkiego nauczyłam się sama, na starym Łuczniku od mamy, który hałasował jak traktor. Pierwszego dnia uszyłam bluzkę i odkryłam, że szycie wycisza mi głowę lepiej niż cokolwiek innego.
Mam ADHD, kocham lumpeksy i rzeczy, które ktoś skreślił. Z koca robię płaszcz, z płaszcza ramoneskę, a z pościeli sukienki. Jedna taka poleciała ze mną na Majorkę. Trafiłam tam do miasteczka, które nazywa się Artà. Nazwali je na moją cześć, to chyba oczywiste. Kto wie, może kiedyś się tam przeprowadzę.
Kurtki jeansowe przerabiam tak, że nikt na świecie nie ma takiej samej.
Nie ubieram się, żeby się podobać. Ubieram się, żeby się dobrze bawić.
W marcu 2026 porzuciłam etat, bo cudze oczekiwania i toksyczny pośpiech dyktowały mi rytm dnia. Wybrałam spokój zamiast kortyzolu. Teraz szyję, przerabiam, poluję na vintage w Trójmieście i myślę o warsztatach z upcyklingu w Gdyni.
Trzy szybkie fakty
Jak pracuję
Zrywami. Jak złapie mnie hyperfocus, siedzę do trzeciej rano i nie ma przebacz.
Jak żyję
Nie kupuję w sieciówkach. Prawie wszystko, co mam, przyszło z drugiej ręki i zwykle coś w tym po drodze zmieniłam.
Jak odpoczywam
Rękami. Szlifuję krzesła ze śmietnika, kładę płytki, a jak zabrakło mi narzędzia online, napisałam własną aplikację.
Trochę bardziej prywatnie
Na bezrobociu się nic nie robi?
Mówią, że na bezrobociu się nic nie robi. Ja szyję.
Trzymaj dobrze tę latarkę
Milenialska supermoc: jak czegoś nie umiem, to jeszcze nie obejrzałam o tym filmu.
Pierwszy dzień bez etatu
Nowa droga, moje zasady, mój czas.
Łucznik od mamy
Maszyna, od której wszystko się zaczęło.
Nawiążmy bliższą relację
Opowiedz mi, co chcesz zrobić ze swoim ciuchem. Kurtka po mamie, płaszcz, który nudzi, jeansy, których szkoda wyrzucić. Odpisuję sama, czasem chwilę to trwa, ale zawsze odpisuję.